>> pagina Free Desmyter Quartet

interview met Free Desmyter

Free Desmyter is jaren een naam geweest die enkel bij insiders een belletje deed klinken. Zijn debuut Something to Share (W.E.R.F.-label) werd vorig jaar op lovende kritieken onthaald. Bij JazzLab Series kijken wij uit naar de verdere evoluties van dit boeiende kwartet.

[FG] Vertel eens, hoe is het in tussentijd met je vergaan, Free?

[FD] Op de verkoop van de cd heb ik geen zicht. Maar de reacties die ik totnogtoe heb mogen ontvangen zijn ronduit hartverwarmend! Iedereen is laaiend enthousiast. Ik hoop dat daar nog heel wat optredens uit zullen voortvloeien. Ik zou erg graag op één van de grote zomerfestivals met deze groep staan. Hou alvast je vingers voor me gekruist…

[FG] Doen we! En rollen voor het overige de aanbiedingen binnen?

[FD] Wel, ik ben blij dat we nu deze tournee met JazzLab Series kunnen doen. Zo zullen we toch de belangrijkste CC’s van Vlaanderen aandoen. Maar daarna zal er alweer iets nieuws moeten komen, vrees ik. Zo gaat dat vaak in een klein landje als België. Zoveel jazzclubs zijn er niet. Je hebt al snel overal opgetreden. En dan moet je opnieuw aan het schrijven slaan, want de mensen verwachten alweer iets nieuws. Zo had bijvoorbeeld Chris Joris, met wie ik jarenlang heb samengespeeld, altijd verschillende projecten tegelijk lopen. Zo kon hij toch steeds aan de slag blijven, zonder het publiek een déjà entendu gevoel te bezorgen. Maar ik geef toe, het wordt echt tijd dat ik wat meer met deze groep voor de dag kom. ’t Is een fantastische band en ze verdienen het echt om veel te kunnen spelen. Ik heb wel wat contacten in Turkije en Hongarije, waar men geïnteresseerd is om onze groep te programmeren.

[FG] Maar de Belgische clubs laten nog even op zich wachten?

[FD] Ach, die clubs! Mocht in dat kleinschalige circuit nu wat meer geld voorhanden zijn, de hele jazzscène zou er wel bij varen. Er zou veel meer gespeeld kunnen worden. Veel meer muzikanten zouden de kans krijgen elkaar op het podium te ontmoeten. Er zou veel meer worden gecreëerd en veel meer mooie muziek gemaakt worden. En daar zouden dan weer de liefhebbers deugd van hebben.

[FG] Maar ondertussen is het wachten tot oktober voor je nog eens samen met bassist Manolo Cabras, drummer Marek Patrman en blazer John Ruocco het podium deelt?

[FD] Jammer genoeg wel. Maar ondertussen ben ik weer aan de slag gegaan met Ahoar (de multiculturele band waarin Free speelt, FG) en gaan we met die groep op tournee door Zuid-Italië. En ik ben alweer bezig nieuwe muziek aan het maken voor het kwartet. Ik hoop dat deze tour met JazzLab Series een ideale gelegenheid wordt om niet alleen die muziek voor te stellen, maar ook meteen om opnames voor een tweede cd te maken. Het zou mooi zijn mocht de volgende plaat met het kwartet een live cd worden die tijdens deze tour zal worden opgenomen.  

[FG] Het is niet de eerste keer dat je met JazzLab Series op pad gaat?

[FD] Nee, ik denk dat ik de eerste keer bij The Bones, de trombonistensectie van het Brussels Jazz Orchestra, speelde. En dan samen met Chris Joris, natuurlijk. Het zal nu de derde keer te zijn.
 
[FG] En kijk je er naar uit? Derde keer is meestal de goede keer?

[FD]  Wel, in ieder geval zullen veel mensen nu de kans krijgen om te horen wie Free Desmyter is en wat voor muziek ik maak. Het is de beste reclame voor mijn groep die ik kan wensen. Je wordt bijvoorbeeld op sommige locaties samen met grote namen uit de internationale jazz geprogrammeerd. Zo krijg je meteen de kans eens voor een publiek te spelen dat misschien normaal gezien niet voor jouw optreden zou afzakken. 
Bovendien speel je telkens weer in een cultureel centrum waar men alle moeite zal doen om ervoor te zorgen dat je optreden in zo goed mogelijke omstandigheden zal verlopen. Maar natuurlijk is niet overal de belangstelling voor jazzmuziek even groot…

[FG] Wat heeft de  meeste invloed op je muziek denk je?

[FD] Wel, je kan niet onder de reactie van je publiek onderuit. Het klinkt misschien gek, maar in West-Vlaanderen heb je doorgaans een publiek dat echt komt om in stilte te luisteren. Ze zijn aandachtig en volgen elke noot die je speelt heel scrupuleus, lijkt het wel. Je hebt terwijl je voor zo’n publiek speelt soms de indruk dat er niks gebeurd. Dat je er niet in slaagt om indruk te maken. Maar als je dan achteraf de reacties hoort, merk je al gauw dat net het tegendeel waar was. Als je dat weet, besef je dat tijdens een concert vaak meer op een metafysisch niveau gebeurt dan zomaar op het eerste gezicht of gehoor waar te nemen is. Maar bij een publiek dat hoorbaar enthousiaster reageert, ga je natuurlijk al wat meer risico’s nemen. Dan probeer je een tandje bij te zetten. Daarom wil ik ook graag onze groep live opnemen, omdat in zo’n dialoog met een publiek er toch steeds iets kan gebeuren dat ongehoord is en dat onmogelijk te recreëren valt in een studio.

www.freedesmyter.com

[FG] Heb je ook het gevoel dat je groep is geëvolueerd sinds de plaat is opgenomen?

[FD] Wel, ik vind dat we ondertussen meer diepgang hebben bereikt. Het is een echt rijpingsproces. En zoals er mensen zijn die liever jonge wijn drinken, zijn er misschien wel luisteraars die meer gecharmeerd zijn door zoals we op de cd klonken. Nu zijn we echter rijper geworden. Meer op smaak, zeg maar.
Ik was een beetje bang dat de plaat niet goed ontvangen zou worden. We spelen per slot van rekening op een manier die niet echt alledaags is hier in België. Je moet, eerlijk gezegd, al wat gepokt en gemazeld zijn in het jazzidioom om in onze muziek te stappen. En dat geldt niet alleen voor het publiek, maar ook voor de muzikanten. Ik ben geen beetje blij dat we nu met John Ruocco en Frank Vaganée (voor alle duidelijkheid: de tournee met JazzLab Series wordt uitsluitend gespeeld door John Ruocco, FG) twee uitmuntende blazers hebben die de hele jazzgeschiedenis in de vingers hebben en tegelijk een heel persoonlijke stem etaleren.

[FG] Vertel eens over die samenwerking met Frank?

[FD] Met een andere blazer spelen, dat heeft een onweerlegbare invloed op de hele ritmesectie. Bij John ben je vooral gefascineerd door zijn klank. Het interesseert je minder wat er op harmonisch of melodisch vlak gebeurt. Zijn geluid bedwelmt je volledig. Ik heb echt een heel nieuwe techniek moeten ontwikkelen om hem te kunnen begeleiden. Ik heb, bij wijze van spreken, moeten leren waar ik de komma’s in zijn zinnen kon plaatsen en hoe ik hem zelfs af en toe kan anticiperen.
En bij Frank was het opnieuw zoeken. We zijn elkaar nu nog echt aan het aftasten. Frank houdt veel meer van de klassieke beboptaal. Hij danst echt als hij speelt. En combineer die dansante taal van Frank met Manolo en Marek die allebei ook erg kort op de bal spelen, dan heb je een verfrissende dubbel op die bijzonder amusant klinkt. Ik moet er dan zelf wel altijd voor zorgen dat de muziek haar rustpunten vindt. Ik zoek telkens opnieuw die welgemikte aarzeling op.
Door vaker met elkaar te spelen begin ik bij Manolo en Marek bepaalde patronen te herkennen en zij waarschijnlijk ook bij mij. We zijn nu op een punt aanbeland dat met elkaar spelen een echt feest is geworden. Pas als ik merk dat we in maniërisme zullen vervallen, vind ik dat we er echt opnieuw aan zullen moeten sleutelen. Maar dan krijgen we misschien een totaal ander soort muziek?
Totnogtoe doorstaat het kwartet een heel doordachte, maar tegelijk heel intuïtieve evolutie.

[FG] Zou het niet mooi zijn mocht je en Frank en John samen op een podium kunnen meenemen?

[FD] Met die idee heb ik ook al gespeeld. En bij bepaalde gelegenheden moet dat ook lukken, denk ik. Maar het betekent wel dat ik een nieuw repertoire zal moeten schrijven dat op die beide sterke persoonlijkheden is afgestemd. Hmm, “Het Free Desmyter Quintet”! (droomt weg) Ik moet zeggen, het klinkt erg verleidelijk…
Tja, allemaal toekomstmuziek voorlopig. Sowieso zal daar heel wat werk aan vooraf moeten gaan voor het ooit zover zal komen. De interne organisatie in onze muziek is misschien niet meteen hoorbaar, maar is toch steeds onderhuids zeer sterk aanwezig. Daar gaat heel wat denkwerk en geëxperimenteer aan vooraf, dat kan ik je wel verklappen. Het duurt een hele tijd voor we het verhaal dat we op het podium vertellen, echt af is. En dan nog…

[FG] We kunnen niet wachten om het volgende hoofdstuk te horen!

[FS] – Free Desmyter
 [FG] – Frederik Goossens