Saxafabra

12 april 2007
fred

De muziek van Saxafabra overstijgt alle stijlen, zoals het een Krijtkring-productie betaamt. In de grootstedelijke mozaïek van oost en west, Europees en anders, ontmoet je allerlei ‘grooves’: uit de jazz, uit hedendaagse muziek, uit hiphop en volksmuziek. Uiteindelijk zijn dit allemaal geleiders om tot een zeer persoonlijke en creatieve artistieke expressie te komen die open staat voor iedereen.

Luc Mishalle: sopraansaxofoon, tenorsaxofoon
Cezariusz Gadzina: sopraan-, alt- en C-melodysaxofoon
Veronique Delmelle: alt- en baritonsaxofoon
Ludovic Jeanmart: sopraansaxofoon, altsaxofoon
Pieter Nevejans: tuba
Dirk Wachtelaer: snaardrum, cymbalen, toms
Jo Zanders: percussie
Yussif Iddrisu: percussie
Rida Barrady: percussie

Luc Mishalle richtte in 1998 de Krijtkring op: een muziekeducatieve organisatie waar hij alle stijlen en ervaringen waarin hij zich tot dan toe bekwaamd heeft, kan verenigen. In de jaren ’70 en ’80 componeerde en werkte Mishalle voornamelijk in de improvisatiemuziek, experimenteel theater en performance in Engeland. Hij toerde de wereld rond als lid van het BL!NDMAN-saxofoonkwartet en aan de zijde van Fred Van Hove en wereldvermaarde jazzmuzikanten als Peter Kowald en Misha Mengelberg. De interesse voor andere culturen schemerde al erg vroeg in zijn werk door en Mishalle verdiepte zich in de muziek van culturele minderheden die hij verwerkte in internationale producties. Met de oprichting van de Krijtkring maakte hij de cirkel rond. De Krijtkring is een amalgaam van samenwerkingen en projecten, gecentreerd rond de persoon en visie van Mishalle. Saxafabra, één van deze initiatieven, biedt een unieke visie op jazz, gelardeerd met Noord-Afrikaanse ritmes en invloeden van minimal music, die spontaan aanwezig lijken te zijn in de rimtische composities van Cezariusz Gadzina.

Saxafabra is een ongewone groep die ongewone muziek speelt. Ze zijn met negenen: vier saxofonisten, vier percussionisten en een tubaspeler. Het klankenpalet is uitermate rijk en gevarieerd. Iedere saxofonist bespeelt minimum twee saxofoons. Het geluid is daardoor veel ruimer dan dat van een doorsnee saxofoonkwartet.

De 4 percussionisten vervangen geenszins een klassiek drumstel. Ook hier liggen de klankmogelijkheden en –combinaties voor het grijpen. Het traditionele snaar- en basdrumgeluid kan overgaan naar een samba instrumentatie. Meestal wordt in saxafabra een hybride percussiesectie en –stijl gebruikt: traditionele Westerse instrumenten worden geplaatst naast bendirs, krakeb, pandeiro’s en andere, meer exotische klanken. Een tuba vervangt de contrabas. Dat laat ruimte om akoestisch te spelen en daarenboven ook om onderling van plaats te verwisselen en zo extra geluidseffecten te creëren.